ಕದನ ವಿರಾಮವಲ್ಲ, ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಕ್ಷಣ: ಯುದ್ಧ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ನಿಜವಾದ ಕಾರಣವೇನು?

ತೆಹ್ರಾನ್: ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ನಡುವಿನ ಕದನ ವಿರಾಮವು ಜಾರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆಧುನಿಕ ಯುದ್ಧದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ವೈಫಲ್ಯವೊಂದಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಾಯುಪಡೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರಮುಖ ಮಿತ್ರರಾಷ್ಟ್ರವಾದ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಇರಾನ್ ಎದುರು ತಮ್ಮ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿರುವುದು ಒಂದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಹಿನ್ನಡೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ನಿರ್ಧಾರದ ಹಿಂದೆ ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರಣಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ದಾಟಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತಹ ಹತ್ತಾರು ಭೌಗೋಳಿಕ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಸವಾಲುಗಳಿವೆ.

ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ನಡುವೆ ಇರುವ 1,500 ರಿಂದ 2,000 ಕಿಲೋಮೀಟರ್‌ಗಳ ವಾಯು ದೂರವೇ ಅಮೆರಿಕ-ಇಸ್ರೇಲ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಪಾಲಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ವಿಲನ್ ಆಗಿತ್ತು. ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ಹೆಮ್ಮೆಯ F-35I ಅದಿರ್, F-15I ರಾಮ್ ಮತ್ತು F-16I ಸೂಫಾ ದಂತಹ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಯುದ್ಧವಿಮಾನಗಳಿಗೆ, ಇರಾನ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಭೂಗತ ಪರಮಾಣು ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಭಾರಿ ಗಾತ್ರದ ಬಂಕರ್-ಬಸ್ಟರ್ ಬಾಂಬ್‌ಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಇಷ್ಟು ಸುದೀರ್ಘ ದೂರ ಹಾರಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಯುಧಗಳ ತೂಕ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ವಿಮಾನಗಳ ಇಂಧನ ದಕ್ಷತೆಯು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕುಸಿಯಿತು.

ರಡಾರ್‌ಗಳ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸುವ ಸ್ಟೆಲ್ತ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ವಿಮಾನದ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಇಂಧನ ಟ್ಯಾಂಕ್‌ಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಶತ್ರು ರೇಡಾರ್‌ಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಸುತ್ತು ಬಳಸಿ ಸಂಚರಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ, ಈ ವಿಮಾನಗಳ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ (Combat Radius) ಭಾರಿ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಇರಾನ್‌ನ ಒಳಭಾಗದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ದಾಳಿ ನಡೆಸುವುದು ಇಸ್ರೇಲ್‌ಗೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು.

ದೂರದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ಇಂಧನ ಮರುಪೂರಣ (Mid-air refueling) ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಇಸ್ರೇಲ್ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಹಳೆಯ ಬೋಯಿಂಗ್ 707 ಟ್ಯಾಂಕರ್ ವಿಮಾನಗಳು ದೊಡ್ಡ ಹೊರೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದವು. ಭಾರಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ರೇಡಾರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪತ್ತೆಯಾಗುವ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಈ ವಿಮಾನಗಳು, ಇರಾನ್‌ನ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವಾಯು ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ (Air Defense Systems) ಮುಂದೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಲಿಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿದ್ದವು. ಶತ್ರು ದೇಶದ ವಾಯುನೆಲೆಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವಿಮಾನಗಳಿಗೆ ಇಂಧನ ತುಂಬಿಸುವುದು ಇಸ್ರೇಲಿ ಪೈಲಟ್‌ಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಬಹುತೇಕ ಆತ್ಮಹತ್ಯಾತ್ಮಕ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿತ್ತು.

2026 ರ ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದಿಂದ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಬೋಯಿಂಗ್ KC-46 ‘ಗಿಡಿಯೋನ್’ ಟ್ಯಾಂಕರ್ ವಿಮಾನಗಳು ಇಸ್ರೇಲ್‌ಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೂ, ಅದು ಯುದ್ಧದ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಟ್ಯಾಂಕರ್‌ಗಳು ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತೀಯ ದಾಳಿಗಳನ್ನು (Electromagnetic attacks) ಪ್ರತಿರೋಧಿಸುವ ಮತ್ತು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಲವು ವಿಮಾನಗಳಿಗೆ ಇಂಧನ ತುಂಬಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಈ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಇರಾನ್‌ನ ಸುಸಜ್ಜಿತ ಮಿಸೈಲ್ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯೂಹದ ಮುಂದೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಡ್ಡಲು ಇಸ್ರೇಲ್ ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ವಾಯುನೆಲೆಗಳ ಹ್ಯಾಂಗರ್‌ಗಳಲ್ಲೇ (ವಿಮಾನದ ಶೆಡ್) ಈ ದುಬಾರಿ ವಿಮಾನಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇಸ್ರೇಲ್ ಅನ್ನು ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿತು.ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಮಿಷನ್‌ಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ನಿಖರವಾದ ಸ್ಯಾಟಲೈಟ್ ರೇಡಾರ್ ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಸಿಗ್ನಲ್ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್‌ಗಾಗಿ ಇಸ್ರೇಲ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಮೆರಿಕವನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕಾಯಿತು.

ಇರಾನ್ ಮೇಲೆ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ವಾಯುದಾಳಿ ನಡೆಸಲು ಅಮೆರಿಕದ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಕಮಾಂಡ್‌ನ ಬೇಷರತ್ತಾದ ಬೆಂಬಲದ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಮೆರಿಕದ ಆಡಳಿತವು ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ದಾಳಿಯ ನಡುವೆ ಪೈಲಟ್‌ಗಳು ಶತ್ರು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡರೆ ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಕಮಾಂಡೋ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳೂ ಸಹ ದೊಡ್ಡ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೂ, ಮೂಲಭೂತ ಭೌಗೋಳಿಕ ಮಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಲಾಜಿಸ್ಟಿಕಲ್ ಸವಾಲುಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಇರಾನ್ ಅನ್ನು ಮಿಲಿಟರಿ ಪರವಾಗಿ ಸೋಲಿಸುವುದು ತಮಗೆ ಭಾರಿ ನಷ್ಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ಅರಿತುಕೊಂಡವು.

ಈ ದೊಡ್ಡ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವೇ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಯುಎಸ್-ಇರಾನ್ ಕದನ ವಿರಾಮಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಶಾಂತಿ ಒಪ್ಪಂದ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅಮೆರಿಕ-ಇಸ್ರೇಲ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಮಿಲಿಟರಿ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ವೈಫಲ್ಯ ಎಂದು ರಕ್ಷಣಾ ತಜ್ಞರು ಸದ್ಯ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಭೌಗೋಳಿಕ ದೂರ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವಲ್ಲಿನ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ತೊಂದರೆಗಳು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವಾಯುಪಡೆಯನ್ನು ಸಹ ಹೇಗೆ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಘಟನೆಯು ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ.